Op theatrale wijze nam Man man man, de podcast afscheid in de Ziggo Dome. Zelf was ik luisteraar van het eerste uur. Man man man was de eerste podcast die ik luisterde en iedere week bleef dit vaste prik. Ik kan eerlijk zeggen dat er geen enkele andere podcast is die ik zó vaak opnieuw heb geluisterd.
Toch merk ik dat er in het podcastwereldje wordt neergekeken op “chat-casts”. Het is natuurlijk ook heerlijk om hiermee een goed gevoel te krijgen over jezelf. Jij hebt namelijk uren gestoken in het maken van een script, het vinden van een gast voor je podcast en de beste titel voor de aflevering. Tegelijkertijd bereiken podcasts als Man man man en Geuze & Gorgels duizenden luisteraars met titels als:
- Grote slurf
- Okselvocht crew
- Sproeibroeders
- Afgelikt bammetje
- Kale lip
- Harig poesje
Deze trend zie ik ook terug in de Ziggo Dome. Natuurlijk… De mannen hebben zich maanden
voorbereid, de productie is immens en ik heb een fantastische avond gehad. Maar feit blijft dat we
deze avond vele voorbeelden hebben gezien van random ideeën met (op het eerste oog) weinig
gedachte erachter. Zo deed Chris een “ballet” in een opblaasbare dinosauruspak, werd het lied van een zelfbedachte feestdag “Oebidoebi” gezongen en kwamen we in een koortsdroom van een
gesprek met Marcel van Roosmalen.
En dit is wat wij kunnen leren van de Man man mannen. Soms… moet je gewoon beginnen zonder
meteen te ver na te denken. Begin gewoon omdat het idee je leuk lijkt. Begin vanuit enthousiasme.
De rest volgt. Misschien niet vanzelf, want podcasten is hard werken, maar een struggle zou het niet moeten zijn. Enthousiasme kan je ver brengen. Bijvoorbeeld… in de Ziggo Dome voor 9.000 fans.
Voor nu: Dank aan Bas, Chris en Domien voor de geweldige jaren.
