Hoe je leert vertrouwen op je intuïtie, ook als iedereen om je heen twijfelt

[00:00:00] Rian Glijnis: Ja, en wat is zekerheid? Voor heel veel mensen is inderdaad dus een vaste baan en een koophuis. Dat is een bepaalde zekerheid. Op papier lag mij zag mijn leven er perfect uit. Ik had een goed betaalde baan, ik had een koophuis in Amsterdam, ik had leuke vrienden, ik had een leuk sociaal leven. Ik voelde me helemaal niet mezelf.

[00:00:16] Ik voelde me niet gelukkig. En die heeft op een gegeven moment ook gezegd van ja, ik maak me ook een beetje zorgen om je. Gaat het wel goed? Want weet je, je hebt opeens je baan op en je hebt nog niks anders. Je hebt geen plan en je hebt je huis onderverhuurd en je bent opeens in Spanje en je wilt daar nu blijven.

[00:00:31] Als in ik maak me zorgen. Is alles oké met je? Ik zeg ja, kan niet beter. En ik geloof dus ook heel erg dat je roeping met je mee groeit. Als in je roeping is niet één ding. Dat kan veranderen naarmate jij verandert. En ik vind intuïtie eigenlijk ook iets heel erg nuchters, want je voelt het toch gewoon in je lijf.

[00:00:47] Als in ja. 

[00:00:50] Maud Mollen: Simpel. 

[00:00:52] Rian Glijnis: Bijna een soort van simpel. Maar ik weet dus ook, want I been there, dat je daar heel ver van verwijderd kan zijn of van kan raken. Dus dat je dat contact een beetje van wat voel ik eigenlijk en wat wil ik eigenlijk? Dat dat een soort van onder lagen zit van verwachtingen van anderen.

[00:01:08] Verwachtingen die je jezelf misschien wel oplegt.

[00:01:16] Maud Mollen: Welkom bij Roeping Gezocht waarin ik op zoek gaan naar mijn roeping door in gesprek te gaan met mensen die misschien hun roeping al hebben gevonden of juist niet. En ik ben hier vandaag met Rian. Ehm, eigenlijk ben jij de eerste waar ik aan denk als ik het heb over het vinden van je passie, jezelf heruitvinden, echt leven naar, nou, misschien wel je roeping.

[00:01:40] Jij begon in het Nederlandse corporate leven en nu ben je intuïtief businesscoach, als ik het goed zeg. 

[00:01:48] Rian Glijnis: Klopt ja. 

[00:01:49] Maud Mollen: Vanuit Mexico. Heerlijk. Ehm, laten we even helemaal teruggaan in de tijd. En dan is voor mij altijd zo’n heel toonaangevend moment dat je je studie moest kiezen. Hoe, hoe ging dat moment bij jou?

[00:02:06] Rian Glijnis: Verschrikkelijk. Ik, ehm, even terug naar de schooltijd. Dat was helemaal niet mijn ding. Ik vond school niet leuk. Ik vond alles stom. Ik vond, ik was boos op de wereld. Ehm, ik was een totaal andere persoon dan dat ik nu zeg maar ben. Ja. Dus eh, ja, kiezen wat ik moest gaan studeren of wat ik wilde gaan studeren vond ik heel erg moeilijk.

[00:02:28] Eh, mede ook omdat ik, ik was vijftien toen ik, ehm, eh, zeg maar de middelbare school had afgerond, dus ik was al heel erg jong. Ja, wat ga je dan doen? Ehm, dat wist ik eigenlijk echt helemaal niet. Ik vond heel veel dingen leuk, maar niet waarvan ik dacht ja, dat wil ik echt gaan doen. En, ehm, toen heb ik iets, iets heel anders gekozen.

[00:02:48] Ik ben toen in mijn eentje naar Singapore vertrokken om- 

[00:02:51] Maud Mollen: Wat!? 

[00:02:53] Rian Glijnis: om Engels en Chinees, eh, ja, eigenlijk een jaar te gaan volgen. En vanuit daar daarna maar zien wat ik wilde doen eigenlijk met mijn leven. Dus dat was eigenlijk een soort van uitvlucht uit mijn huidige leven. Daar wilde ik eigenlijk een soort van wegrennen, dus lekker meteen naar de andere kant van de wereld.

[00:03:10] Maud Mollen: Dit wist ik helemaal niet van jou. 

[00:03:14] Rian Glijnis: Ja. 

[00:03:15] Maud Mollen: Ik dacht ik ken jouw verhaal inmiddels een beetje. 

[00:03:17] Rian Glijnis: Nee, het is toch eh, het is ja, het is echt heel anders weer gestart. Ja. 

[00:03:21] Maud Mollen: Ja, maar ik snap ook wel op je vijftiende weet je zelf echt nog niet wie je bent. Ik weet het misschien nu nog steeds niet helemaal, maar toen al in ieder geval niet.

[00:03:29] Rian Glijnis: Nee, nee. En ook voor de beeldvorming ik was vijftien. Mijn vader was heel erg ziek, dus best wel wat zorgen ook dat dat met zich meebracht. En dat zorgt er ook wel voor dat ik best wel opstandig was en ik wist niet echt hoe ik daar mee om moest gaan. Zeg maar hoe ik moest omgaan met een vader die heel erg ziek was en die waarbij je best wel vaak afscheid van hebben moeten nemen dat artsen zeiden dat hij niet meer te redden was.

[00:03:50] Gelukkig is dat allemaal goed gekomen, maar weet je, als je jong bent en je zit in je puberteit, dan doet dat ontzettend veel met je. En ik wist gewoon niet hoe je met emoties moest omgaan. Dus mijn ja, mijn eerste reactie was gewoon ik wil weg. Ik wil niet. Ik was echt boos op de wereld, op alles en iedereen om me heen en ik wilde alleen maar ruzie maken.

[00:04:08] Ik wilde vechten, ik wilde spijbelen. Eigenlijk alles wat niet goed was om te doen, dat wilde ik gaan doen. Dat was een beetje mijn uitvlucht. Zodoende dat ik toen dacht oké, als ik nu naar de andere kant van de wereld ben, dan ben ik ver weg van alles en dan krijg ik het niet zo erg mee. En dan weet je dan, ja, gaat dat me misschien helpen bij onbewust ergens dus ook een beetje het vinden van je roeping.

[00:04:31] En 

[00:04:31] Maud Mollen: hielp dat ook echt, dat je niet meer zo boos was toen je daar was of zo? 

[00:04:35] Rian Glijnis: Nee, helemaal niet nee. 

[00:04:36] Maud Mollen: Oh shit. 

[00:04:37] Rian Glijnis: Kijk, zeg maar Singapore zelf dat ik daar zo lang heb gezeten was een geweldige ervaring. Als in ik zou het toch nog overdoen. Maar als ik terugkijk naar hoe ik me toen voelde, was ik wel op een hele ongelukkige periode in mijn leven.

[00:04:51] Want toen was ik er eindelijk zeg maar. Ja, ik stond er eigenlijk alleen voor. Dus ik huurde ergens een kamertje. Dus niet dat iedereen nu opeens gaat denken van oké, ze was vijftien en haar ouders lieten haar zomaar gaan naar Singapore. We kenden daar mensen en we zouden daar eigenlijk ook naartoe gaan emigreren.

[00:05:07] Dat ging toen dus niet door omdat mijn vader heel ziek was. Dus ik was er veel geweest. Ik kende er mensen, ik kende er mensen die ik eigenlijk vanaf mijn geboorte kende, dus die we ook wel echt een beetje voelden als familie. Dus ik was er niet helemaal alleen, dus dat is misschien wel goed voor de beeldvorming om ook te weten.

[00:05:23] Maar ik voelde me 

[00:05:23] Maud Mollen: wel- Hoe je dus bij dat land kwam. Want het is ook best wel een, een random land of zo. 

[00:05:28] Rian Glijnis: Ja. Ja, het is echt, echt ver weg zeg maar. Het is niet van ik ga naar Spanje en als er, als er iets is of je ouders die komen je even bezoeken als in het is toch een vlucht van 13.00 uur en je zit in een hele andere tijdzone en een heel andere cultuur.

[00:05:41] Maar dat was toen. Ja, ik, ik en ik ben toen wel echt heel ongelukkig geweest omdat ik toen opeens besefte oké, dit is dus hoe ik ben als ik er alleen voor sta. En ik vond mezelf eigenlijk helemaal niet zo leuk. En toen kwamen er die emoties nog meer omhoog en toen kon ik er niet meer voor wegrennen. Toen zat ik daar dus mee en toen was het ja, wat ga ik hier dan nu mee doen?

[00:06:01] Maud Mollen: Ja. Dus dat is wel op zich knap dat je dan Wel daar jezelf bent gaan aankijken. 

[00:06:07] Rian Glijnis: Dus 

[00:06:07] Maud Mollen: je dan 

[00:06:08] Rian Glijnis: ja, 

[00:06:09] Maud Mollen: je kon niet anders. 

[00:06:10] Rian Glijnis: Ik kon niet anders. Nee dus. Daarom ook wel. Het heeft me heel veel gebracht, dus daarom zou ik het nog wel een keer overdoen. Zeg maar als ik mijn leven opnieuw zou mogen doen, zou ik dit precies hetzelfde hebben gedaan.

[00:06:20] Omdat me wel heeft gebracht waar ik nu ben. Dus ja, het was ook een hele leuke periode. Maar het heeft me wel ontzettend veel geleerd over mezelf en over waar ik waarde aan hecht. Wat ik weet je wat ik eigenlijk ergens wil. Toen begon eigenlijk een beetje de ontdekkingsreis naar mezelf. Naar wie ben ik eigenlijk zonder alles om me heen?

[00:06:39] Maud Mollen: Ja, want je zei net ook we gaan dadelijk nog terug naar jouw hele tijdlijn. Maar je zei net ook van je vaders ziekte. En wat je dan ook vaak hoort is dat bijvoorbeeld mensen die dan weet je astma hebben of zo, die denken van ik wil longarts worden. Dus dat ze dan daar heel erg hun roeping van maken omdat het hen zo raakt.

[00:07:00] Heb je daar ooit nog over nagedacht dat je dacht van dit dit is iets wat me zo erg heeft geraakt dat ik daar iets mee moet of zo. 

[00:07:08] Rian Glijnis: Nee, dat kwam voor mij veel te dichtbij. Ik vond dat mijn vader die had heel erg hartproblemen en ja, het was eigenlijk een soort van elke keer proberen zijn leven te rekken tot er een donorhart beschikbaar was.

[00:07:20] Even heel 

[00:07:21] Maud Mollen: kort 

[00:07:21] Rian Glijnis: gezegd. Dus voor mij kwam dat veel te dichtbij en ik wilde daar helemaal niks mee te maken hebben. Nee, ik heb daar niet dat ik toen dacht ik wil dokter worden en ik wil mensen helen, want ik, ik geloofde daar niet echt in. Ik dacht elke keer ja lekker, elke keer wordt mijn vader eigenlijk opgegeven, terwijl hij er wel nog steeds is.

[00:07:40] Dus ik had een beetje dat vertrouwen had ik niet echt in in de medische wereld destijds. Ja. 

[00:07:46] Maud Mollen: Maar inmiddels doe je daar heb ik er wel wat van voorbij zien komen als ik het goed heb toch dat je daar wel je voor inzet. 

[00:07:52] Rian Glijnis: Ja klopt ja. Dus toen ik achttien was, toen kwamen we erachter dat het eigenlijk zijn ziekte is ontstaan door genetische afwijking hartafwijking.

[00:08:03] En genetisch betekent dus dat je het kan doorgeven aan je kinderen. Dus toen kwam een beetje het volgende van ja weet je, dan moet je je laten testen. Ik heb een zus. We waren met z’n drieën en op dat moment zelf voelde ik me niet helemaal goed genoeg om me te laten testen, omdat ik dacht ja, als ik er nu achter kom dat ik het ook heb, dat ik daar drager van ben, dan ja, dan, dan.

[00:08:23] Dat kan ik eigenlijk niet aan. Dus daar had ik voor gekozen bewust om niet te laten testen. Mijn broertje en mijn zus wel, die hadden allebei niets en toen had ik natuurlijk al een voorgevoel. Dan zou ik een van de drie die zal drager zijn, dus dan ben ik de gelukkige. En dat bleek ook zo te zijn en dat heeft best wel geduurd totdat ik daar een beetje in mijn mindset zeg maar een, een switch in kon maken.

[00:08:42] En nu zet ik me inderdaad heel erg in. Dus er is ook een stichting opgericht om onderzoek te doen naar deze specifieke hartziekte, omdat er heel weinig over bekend is. En nu zet ik me daar voor in om daar natuurlijk gewoon meer. Ja, ik wil dat meer mensen weten wat het is. Ook omdat er nog heel veel mensen zijn die drager zijn van dat gen en die dat dus niet weten.

[00:09:01] En dat kan heel gevaarlijk zijn. 

[00:09:03] Maud Mollen: Ja. 

[00:09:04] Rian Glijnis: Dus nu zet ik me daar echt wel op in, maar ja, minder in echt het contact zeg maar met lotgenoten. Het is veel meer een beetje op de achtergrond zeg maar. Dus een 

[00:09:13] Maud Mollen: beetje 

[00:09:13] Rian Glijnis: awareness creëren. Ja. 

[00:09:15] Maud Mollen: Wat ik daar wel altijd mooi aan vind, is dat waar ik bij deze podcast serie ook zoveel ben achter gekomen is dat mensen naast hun werk ook nog een roeping kunnen hebben op een bepaalde manier die niet altijd je werk hoeft te zijn.

[00:09:31] Dus misschien is dit ook wel soort van ergens je roeping, maar kun je ook meerdere roepingen hebben of zo. 

[00:09:37] Rian Glijnis: Ja, en ik geloof ook niet heel veel mensen die denken dan het vinden van een roeping, dat is dan gerelateerd aan je carrière. Dat geloof ik niet. Het is veel meer van wie wil je zijn, hoe wil je leven, wat wil je uitdragen?

[00:09:50] En dat is niet alleen je werk, dat is in je relaties met anderen. Dat is in hoe je je leven wilt leiden, waar je je leven wilt leiden. Het heeft. Het omvat zoveel meer dan alleen werk. We zijn heel erg bijna gewend dat wat je doet. Als je vaak wel eens met mensen in gesprek gaat, dan is het in het begin heel erg oppervlakkig van oh, hoe heet je en wat doe je dan?

[00:10:10] Wat zegt dat over jou? Ben jij je werk als in jij bent een persoon. Dat is iets heel anders dan echt je werk zijn. 

[00:10:17] Maud Mollen: Maar heb jij dat je dan een andere vraag stelt op het begin omdat je je er nu bewust van bent dat je denkt van ik heb een andere standaard eerste vraag verzonnen. 

[00:10:25] Rian Glijnis: Nou, misschien bijvoorbeeld wel als je dan een soort van gesprek aangaat van wie ben je dan of wat doe je dan?

[00:10:30] Maar dan ben ik heel erg benieuwd waarom doe je dat dan? Als in vind je dat ontzettend leuk of wat? Weet je, wat heeft ertoe geleid dat je dit bent gaan doen? 

[00:10:39] Maud Mollen: Ja, ja, precies. Dit is ook de reden dat ik deze podcast ben gestart. Ik ben daar ook altijd heel benieuwd naar. Van hoe ben je hier gekomen? Oké, even terug naar jou in Singapore.

[00:10:50] Rian Glijnis: Ja, 

[00:10:51] Maud Mollen: je bent uiteindelijk weer naar Nederland gekomen als ik het goed heb. Of zat daar nog een stap tussen? 

[00:10:56] Rian Glijnis: Nee, ik ben toen wel weer teruggegaan naar Nederland en dat voelde ergens als een soort van ja, een soort van frisse start. Toen dacht ik oké. Zo ongelukkig als ik me toen voelde, dat wil ik niet meer.

[00:11:08] Ik ga terug naar Nederland en ik ga het helemaal anders doen. Ik ben super impulsief, dus alles moest helemaal anders. Ik ben toen op mezelf gaan wonen. Ik ben actief therapie gaan volgen. Dus een stukje EMDR om een stukje trauma van het ziekte beeld van mijn vader los te laten. Wat goed. Eigenlijk alles wat ik vroeger had gedaan, waar ik ook heel veel spijt van heb gehad.

[00:11:30] Verkeerde keuzes, ruzies, vechten, al dat soort dingetjes. Dat wilde ik eigenlijk een soort van doorbreken. Dat wilde ik niet meer, dus ik wilde gewoon heel erg echt aan mezelf gaan werken om me beter te gaan voelen. 

[00:11:41] Maud Mollen: Ja. 

[00:11:42] Rian Glijnis: Ik wist nog steeds niet precies wat ik wilde gaan studeren, dus had ik nog even gepauzeerd.

[00:11:45] Ik dacht ik ga eerst gewoon werken, ik ga mijn focus op mezelf houden en daarna ga ik wel weer kijken of ik iets wat ik wil gaan studeren eigenlijk. 

[00:11:52] Maud Mollen: Gewoon bijbaantjes deed je toen eigenlijk. 

[00:11:55] Rian Glijnis: Ja, ik heb toen heel lang in de horeca gewerkt. Vond ik ontzettend leuk om te doen. Daar haalde ik ontzettend veel energie uit.

[00:12:00] Leuk, met mensen in contact zijn en dat gaf me ook een soort van beeld van oké, dit vind ik dus wel leuk om te doen. Dus dit is wel interessant om te weten als in dat dat speelde wel door in mijn achterhoofd wat ik wil gaan studeren, dan is dit wel iets om mee te nemen. Ik had wel een keer zo’n beroepskeuzetest ook gedaan en daar kwam dan bijvoorbeeld nou ja, richting accountancy uit.

[00:12:21] Maud Mollen: Ja. Ik 

[00:12:21] Rian Glijnis: dacht ja, dat is dan iets waar ik blijkbaar heel goed in ben, maar dat vind ik echt ontzettend saai om te doen. 

[00:12:27] Maud Mollen: Ik zie het zou echt niet doen in dat. 

[00:12:31] Rian Glijnis: Nee. En dit is ook weer typisch zo’n beroepskeuzetest dat dus heel erg kijkt naar wat je kan, maar het betekent niet dat je dat leuk vindt om te doen.

[00:12:39] Dus je kan ergens heel erg goed in zijn, maar het niet zegt dat dat dan jouw roeping is om dat. Het was absoluut niet mijn roeping dus om accountant te worden. 

[00:12:47] Maud Mollen: Ja, maar het is wel grappig. In jouw verhaal hoor ik, hoor je wel heel vaak terug dat jij op best wel jonge leeftijd al heel bewust was van dingen.

[00:12:55] Dus dat je zo’n accountancy dan niet leuk vond. Dat je dus wel wist wat je leuk vond en dat je dan ook heel bewust stil stond bij je horeca baan van oké, blijkbaar vind ik het leuk om met mensen te werken, zeg maar dat je wel heel erg daarmee bezig was. Dat is wel misschien. Misschien is dat deel van jouw succesformule dat je nu hier bent.

[00:13:18] Misschien is dat een talent van jou. 

[00:13:20] Rian Glijnis: Ja, als ik terugkijk inderdaad naar mijn kindertijd ook dan. Ik wilde alles zelf doen. Ik wilde alles zelf ontdekken. En ehm, ja, ik weet gewoon waar ik zin in had. Dus mijn ouders die konden, die deden hun best natuurlijk om mij een beetje op te voeden en een beetje een soort van kaders te geven.

[00:13:37] Maar ik wilde alles zelf ontdekken. Dus als zij zeiden dat is niet goed, doe dat nou niet, dan deed ik het toch en dan ging ik op mijn bek. Maar toen dacht ik oké, dan weet ik dus dit is niet de weg als in. Ik moest dat ervaren en zelf eigenlijk zelf echt ondervinden om dus te weten dat dat dan niet goed was.

[00:13:53] Maud Mollen: Ja, ja. 

[00:13:54] Rian Glijnis: Natuurlijk ook wel met angst voor mijn ouders van oh, daar gaat ze weer, ze luistert weer niet, ze doet het toch. Maar ehm, daar kan ik nu achteraf wel mooie gesprekken met mijn ouders over hebben van dat dat ehm toch wel een hele mooie kwaliteit is. En dat heeft mij wel echt geholpen als in ik ben uiteindelijk wel een soort van toch in zekere zin vrijgelaten om dat dan maar te gaan proberen om dan maar te gaan testen.

[00:14:13] En dan was het het inderdaad niet, maar dan wist ik het. 

[00:14:16] Maud Mollen: Dat 

[00:14:17] Rian Glijnis: ik zelf echt heb geprobeerd in plaats van mijn ouders zeiden dat dat niets voor mij was of dat ik dat beter niet kon doen. En dan dacht ik altijd ja, maar wat als ze ongelijk hebben? Soms hadden ze ongelijk, maar ze hadden heel vaak wel gelijk.

[00:14:30] Dus. Maar dat is gewoon dat zit heel erg in me. Dus dat je. Zodoende heb ik ook heel erg leren voelen dus van wat ik leuk vind, niet leuk vind dat. Ik was me daar gewoon al vanaf jongs af aan heel bewust van. 

[00:14:41] Maud Mollen: Ja, ik ben er wel een beetje jaloers op. Ik denk dat dat echt een hele mooie. Ja, ik weet niet of het een talent is of iets wat je gewoon kan ontwikkelen misschien ook, maar gewoon dingen durven proberen en gewoon een beetje schijt hebben dan.

[00:14:56] Rian Glijnis: Ja, 

[00:14:56] Maud Mollen: gewoon van oh, dat ga ik gewoon doen. 

[00:14:58] Rian Glijnis: Ja. En ergens denk ik dat het een deel is dat het dat zit gewoon in, in het beestje van, van de aard zeg maar aard nee, aard van beestje. 

[00:15:06] Maud Mollen: Ja, van beestje. 

[00:15:07] Rian Glijnis: Ja. Dus ik weet niet beter. Dit is gewoon wie ik ben. En soms denk ik ook wel eens o, ik zou ook wel eens gewoon wat meer willen nadenken voordat ik dingen doe.

[00:15:17] Want ik ben wel heel impulsief en ik denk echt helemaal niet lang na over grote levensbeslissingen. Ik denk gewoon ja, ga ik doen. Bam! En dan ga ik. En soms zou ik ook dus wel eens een beetje willen hebben die kwaliteit dat je iets meer gaat nadenken of iets meer vooronderzoek gaat doen. Dat je iets meer weloverwogen.

[00:15:35] Laat ik het zo een beetje benoemen een besluit gaat nemen. 

[00:15:38] Maud Mollen: Ja. 

[00:15:39] Rian Glijnis: Ja. Ze hebben allebei allebei iets te zeggen. 

[00:15:41] Maud Mollen: Het komt wel weloverwogen over waar je nu bent. 

[00:15:45] Rian Glijnis: Nou ja, dat wel ja. Ja. 

[00:15:48] Maud Mollen: Oké. Terug naar je. Naar je tijdlijn van jouw leven. 

[00:15:52] Rian Glijnis: Ja. 

[00:15:53] Maud Mollen: Volgens mij had je net verteld dat je dan Hotel en Eventmanagement ging doen.

[00:15:57] Of. Of was je daar nog niet? 

[00:16:00] Rian Glijnis: Ja, nee. Ja. Uiteindelijk ben ik dus begonnen met Hotel en Eventmanagement om te gaan studeren. 

[00:16:06] Maud Mollen: Ja, 

[00:16:06] Rian Glijnis: dat is superleuk om te doen en daar was ik ook goed in, dus die heb ik ook echt afgerond. Vond ik leuk om te doen. En toen begon ook ergens een beetje te kriebelen van oké, ik moet gaan.

[00:16:19] Weet je, het moeten, zeg maar in je hoofd van ik moet gaan doorstuderen. Dus wil ik iets maken in het leven, dan moet ik verder gaan. 

[00:16:27] Maud Mollen: Ja. 

[00:16:28] Rian Glijnis: Ja. Maar toen zat ik wel op zo’n punt dat ik dacht ja, weet je. School ging me nu even makkelijk af. Vond ik leuk om te doen en nu wordt het weer een moetje en heb ik eigenlijk geen zin meer in.

[00:16:37] Dus ik heb het wel geprobeerd. Ik heb niet afgemaakt en toen ben ik eigenlijk gewoon weer gaan werken. Want toen dacht ik ja oké, weet je, ik kan hierin blijven gaan hangen van dat ik van mezelf hogerop moet en ik moet een bepaald papiertje hebben om succesvol te zijn in het leven. Dit kan anders en ik ga dat bewijs zeg maar zijn.

[00:16:56] Maud Mollen: Ja. Dus wat je daarna ging doen, dat werk, dat was wel in de sector wat je ook had gestudeerd. 

[00:17:04] Rian Glijnis: Ik heb wel nog steeds heel lang ook in de horeca gewerkt en toen uiteindelijk ben 

[00:17:07] Maud Mollen: ik, 

[00:17:08] Rian Glijnis: uhm, ja, geswitcht naar een massagesalon en daar ging ik dan op kantoor werken. Uhm, en eigenlijk gewoon ook helpen om dat verder uit te zetten van oké, we willen groeien naar meerdere, uh, vestigingen, hoe kunnen we dat een beetje managen?

[00:17:20] Hoe kunnen we een beetje de, ja, de processen zeg maar, die op de werkvloer die nu lopen, hoe kunnen we die verbeteren? Ik werd best wel vrijgelaten. Vond ik ontzettend fijn. En toen merkte ik ook van oké, ik ben hier eigenlijk dus wel goed in. Ik vind het dus, ik zie best wel snel dingen wat niet helemaal lekker stroomt, wat misschien anders kan.

[00:17:38] Betekent niet dat anders altijd beter is, maar wel hoe kun je het iets meer optimaliseren? 

[00:17:43] Maud Mollen: Ja, ja. 

[00:17:44] Rian Glijnis: Dus toen werd ik me ook weer bewust van oké, dat is dus iets. Ik zie best wel verbanden. Ik, ik, ik, ja, ik kan me daar wel goed in inleven, zeg maar. Dat is dus wel iets wat ik kan. 

[00:17:54] Maud Mollen: Ja, grappig. Wil je zo bewust nadenken van wat kan ik wel echt zo

[00:17:59] Ja. Het is bijna alsof jouw hoofd een soort boekje is waarin je alles op een rijtje zet of zo. 

[00:18:03] Rian Glijnis: Precies ja, eigenlijk bijna wel inderdaad, ja. 

[00:18:06] Maud Mollen: Ja. Maar wat ik dus zei over dat je eigen corporate bent begonnen, dat klopt dus niet helemaal. 

[00:18:11] Rian Glijnis: Nou ja, toen ben ik zo eigenlijk een beetje corporate ingerold ook. 

[00:18:14] Maud Mollen: Oh, dat werk.

[00:18:15] Rian Glijnis: Ja. Ja. 

[00:18:16] Maud Mollen: Ja. 

[00:18:17] Rian Glijnis: Ja. 

[00:18:17] Maud Mollen: Ja, dat. Het gekke is zeg maar, ik, hoe jij er nu op bij zit vind ik helemaal bij je passen. Maar ik zie jou dus ook wel echt in een soort mantelpakje op de Zuidas. 

[00:18:26] Rian Glijnis: Ja, 

[00:18:27] Maud Mollen: ja. Dat kan ik ook heel goed bij jou voorstellen . 

[00:18:30] Rian Glijnis: Ja. Ja, ik heb, uh, I’ve been there zeg 

[00:18:33] Maud Mollen: maar. 

[00:18:35] Rian Glijnis: Ja. 

[00:18:35] Maud Mollen: Ja. Ja. En hoe, uhm, kwam je uiteindelijk tot de beslissing van dat, dat wordt hem niet meer, dat ga ik niet meer doen.

[00:18:42] Rian Glijnis: Ja, eigenlijk ook weer super impulsief. En nou klinkt het heel impulsief, maar Ik wist natuurlijk, ik voelde eigenlijk al van binnen dit is ik vind dit niet meer leuk om te doen. Dus ik was me daar wel bewust van, maar ik leefde er niet naar. Dus ik merkte bijvoorbeeld wel dat ik ging steeds meer werken en ik vond het niet zo leuk dat ik moest dan vragen of ik op vakantie mocht of ik dan een dagje vrij mocht nemen of ik een dagje thuis moest werken.

[00:19:09] Toen dacht ik ja, iemand anders gaat voor mij gewoon bepalen wat ik eigenlijk mag doen met mijn tijd. 

[00:19:13] Maud Mollen: Ja, 

[00:19:14] Rian Glijnis: ik hou er niet echt van dat mensen mij vertellen wat ik ga doen, dus dat dat werkt niet. Dus toen dacht ik in het begin oké, hoe kan ik een soort van zorgen dat ik iets meer vrijheid heb, dus iets meer die vrijheid voel waar ik naar verlang, maar dat ik nog wel een stukje die zekerheid kan aanhouden.

[00:19:29] Want ik had natuurlijk best wel veel mensen in mijn omgeving die zeiden ja, je kan niet zomaar stoppen, want 

[00:19:34] Maud Mollen: ja, 

[00:19:35] Rian Glijnis: en je salaris en je hebt een huis en je moet rekeningen betalen. Dus ik zat een beetje in die angst ook. 

[00:19:41] Maud Mollen: Ja, 

[00:19:43] Rian Glijnis: ik denk 

[00:19:43] Maud Mollen: dat die mening van anderen altijd hè. 

[00:19:46] Rian Glijnis: Ja. Ja. En dat, dat neem je toch mee. 

[00:19:49] Maud Mollen: Ja, dat is zo.

[00:19:50] Rian Glijnis: Ook wel 

[00:19:51] Maud Mollen: als iemand het eenmaal heeft gezegd van dit kan er misgaan, dan krijg je het ook niet meer uit je hoofd. 

[00:19:56] Rian Glijnis: Precies ja. 

[00:19:59] Maud Mollen: Volgens mij heb ik dit nu echt al bij iedere aflevering benoemd. Maar wat ik dan altijd zo knap vind en waar ik zelf heel veel moeite mee heb, is dat je dan ergens werkt. Je weet dat het het niet wordt, meer dat het het niet meer is.

[00:20:10] Rian Glijnis: Ja, 

[00:20:10] Maud Mollen: alleen dan moet je op een gegeven moment de stap maken naar iets nieuws. En waar ik dan vaak op vastloop, is dat ik niet weet wat iets nieuws is. 

[00:20:17] Rian Glijnis: Ja. 

[00:20:19] Maud Mollen: Heb jij dat ook, dat je eerst moet weten wat je daarna gaat doen voordat je stopt met met het eerste? 

[00:20:25] Rian Glijnis: Nee, ik zou het willen, maar nee. Nee. Ik heb wel echt vanuit een bepaald vertrouwen zeg maar mijn baan opgezegd.

[00:20:33] Dus ik was eerst op zoek naar iets meer vrijheid was wat ik toen had gedaan is. Ik had toen geregeld dat ik dus een tijdje vanuit het buitenland mocht werken. Dus uiteindelijk kwam er corona. Dus werken werd anders. Ik hoefde niet altijd naar klanten. We gingen meer thuis werken en dat gaf natuurlijk al wat meer vrijheid.

[00:20:48] En toen dacht ik oké, als ik kan regelen dat ik bijvoorbeeld een tijdje vanuit Spanje zou kunnen werken, dan denk ik dat me dat wel heel erg goed gaat doen. 

[00:20:56] Maud Mollen: Ja, waarom niet eigenlijk? Want je werkt toch wel thuis. Ja, 

[00:20:59] Rian Glijnis: precies. Ja. Dus ik heb dat toen weten te regelen. En ik was wel een beetje het het experiment van het bedrijf, zeg maar van we gaan dan testen of dat werkt.

[00:21:06] Ik weet niet of ze daar nog blij mee zijn, maar toen ben ik. Ik heb toen eigenlijk mijn huis in. Ik had een appartement in Amsterdam. Die heb ik toen verhuurd en toen heb ik gewoon alle spullen verpakt en toen ben ik naar Ibiza gegaan en heb ik iets anders gehuurd en toen dacht ik ga ik vanuit hier ga ik dan werken.

[00:21:24] En ik had toen een retreat ergens voorbij zien komen en toen dacht ik oké, uit mijn comfortzone, ik ga het gewoon proberen. Ik zie het wel. Een beetje wirrewirrie, maar leuk. 

[00:21:33] Maud Mollen: Ja. 

[00:21:34] Rian Glijnis: Dus ik had eerst nog een week vakantie opgenomen voor het retreat en toen voelde ik echt heel duidelijk. Wat doe ik eigenlijk met mijn leven?

[00:21:43] Echt, ik wil dit helemaal niet. Ik heb nu een beetje vrijheid geregeld, maar ik zit nog steeds vast aan die baan. Ik zit nog steeds vast aan bepaalde regels, aan hoeveel ik moet werken en wat ik moet opleveren. Toen dacht ik ja, wie hou ik eigenlijk voor de gek? Dus ik had het retreat afgerond, dus mijn vakantie was dan ook weer voorbij en ik zat toen eigenlijk al op Ibiza en toen moest ik weer starten met werken.

[00:22:06] En toen begon eigenlijk mijn eerste werkdag met een gesprek met mijn leidinggevende inplannen om te zeggen ik ga ontslag nemen. 

[00:22:14] Maud Mollen: En die zei Dat zag ik al aankomen. 

[00:22:16] Rian Glijnis: Helemaal niet. Nee, nee, nee, nee. Die was helemaal in shock. En die heeft ook alles geprobeerd om me binnen te houden. En die heeft op een gegeven moment ook gezegd van ja, ik maak me ook een beetje zorgen om je.

[00:22:28] Gaat het wel goed? Want weet je, je hebt echt opeens je baan op en je hebt nog niets anders. Je hebt geen plan en je hebt je huis onderverhuurd en je bent opeens in Spanje en je wilt daar nu blijven. Als in ik maak me zorgen. Is alles oké met je? Ik zeg ja, kan ook beter. Het gaat wel. Ja, 

[00:22:46] Maud Mollen: heerlijk. Het was dus voor jou nooit de inhoud waardoor je het niet meer leuk vond.

[00:22:50] Het was altijd de vorm. 

[00:22:52] Rian Glijnis: Ja. Ja, ik vond de inhoud bijvoorbeeld wel heel erg leuk. Maar ja, ik hield er gewoon niet van dat. Iemand anders eigenlijk voor mij ging bepalen wat ik dan een beetje moest doen. Daar kwam het eigenlijk een beetje op neer. En in het begin in dit bedrijf waar ik werkte, werd ik best wel vrijgelaten.

[00:23:09] En het uit– uiteindelijk zijn we gaan fuseren met een ander bedrijf, waardoor er ook veel meer regels kwamen. Die vrijheid die ik een beetje had, was er niet meer en toen vond ik het ook gewoon niet meer leuk. Als in toen dacht ik ja, weet je, het, het uitdagende gedeelte, dat is nu voorbij, want ik moet alles eerst laten checken, laten goedkeuren.

[00:23:25] Als in iemand anders gaat nu weer bepalen die eigenlijk niet altijd weet hoe dingen in elkaar zitten, want die werken niet op de vloer en die gaan voor mij beta-bepalen wat ik dan wel of niet moet gaan proberen of gaan doen. Ja, daar hou ik, daar hou ik nog steeds niet van, maar toen al helemaal niet.

[00:23:40] Nee. 

[00:23:41] Maud Mollen: En heb je er dan bijvoorbeeld ook over gewogen om nog wel hetzelfde werk te blijven doen, maar een, een werkgever te zoeken waarbij dat wel kon bijvoorbeeld? 

[00:23:50] Rian Glijnis: Nee, helemaal niet. Nee. Ik dacht van dit is, dit is mijn cue. Als in ik– elke keer probeer ik het weer en elke keer kom ik erachter dat ik het niet leuk vind.

[00:23:58] En wat ik dan voorheen ging doen is inderdaad ik ging een andere baan zoeken, dus bij een andere werkgever. Maar ik werd me er dus steeds meer van bewust van elke keer komt tegen een bepaald ja, ik loop tegen een bepaalde muur zeg maar op. Bij mezelf en binnen die onderneming. Uhm waardoor ik dus gewoon niet meer dat, dat werkgeluk ervaar.

[00:24:16] Maud Mollen: Ja. 

[00:24:16] Rian Glijnis: En dat is het me niet waard. Als in het is me niet waard om ’s ochtends wakker te worden en dan buikpijn te hebben van oh, ik moet weer. Of weet je, mijn collega’s waren ontzettend leuk, maar gewoon dat gevoel van ja, niet, ik had geen voldoening meer, haalde ik eigenlijk uit mijn werk. Ik vond het gewoon niet meer leuk om te doen.

[00:24:33] Ja. En ja, ik heb in één van mijn banen opgezegd, maar wel vanuit een bepaald vertrouwen van ik weet niet, ik voelde gewoon het gaat goed komen. Ik heb nog niks anders, maar het komt goed. Ja. En het was voor heel veel mensen, ik bedoel, buiten dat mijn leidinggevende zich zorgen maakte en had ik natuurlijk ook mijn vrienden en familie die zeiden van ja, waar ben je mee bezig?

[00:24:53] En al je zekerheid zeg je op en je hebt je huis onverhuurd, dus je kan niet zomaar terug naar Nederland. Dus dan moet je eerst iets anders, uh, zoeken of wachten tot het contract is afgelopen. Je hebt je baan opgezegd, dus je hebt geen vast salaris meer. Je hebt nog niet eens een nieuwe baan. Als in wow, waar ben je mee bezig?

[00:25:08] En ik dacht alleen maar ja, ik begin nu met leven. 

[00:25:11] Maud Mollen: Ja, maar hoe zou het zeg maar zijn als, uh, als jij dit andersom zou doen of zo? Stel zij gaan trouwen en jij zegt oh, dadelijk zit je vast voor altijd. Dus dat de dingen die wij als normaal ervaren, dat jij daar heel erg veel angst op gaat projecteren. Dan zouden ze Wel echt anders opkijken denk ik.

[00:25:31] Rian Glijnis: Ja, en wat is zekerheid? Voor heel veel mensen is inderdaad dus een vaste baan en een koophuis. Dat is een bepaalde zekerheid. En ik had alle zekerheid. Dus op papier lag mij zag mijn leven er perfect uit. Ik had een goed betaalde baan. Ik had een koophuis in Amsterdam, ik had leuke vrienden, ik had een leuk sociaal leven.

[00:25:48] Maar ik voelde me helemaal niet mezelf. Ik voelde me niet gelukkig. Dus weet je, op papier lijkt het dan zeker en kloppend en perfect. Maar dat is niet voor iedereen. Ik zeg niet dat het voor niemand zo is, maar voor mij was dat persoonlijk dus niet het leven dat ik wilde leiden of waar ik gelukkig van word.

[00:26:04] Maud Mollen: En wat ik dan zo grappig vind in jouw verhaal of zo, is dat het buitenland zo’n zo’n grote rol speelt in dat stukje roeping bij jou lijkt het wel dat als jij zegt van ik heb meer vrijheid nodig op werkgebied, dat je dan ook meteen heel extreem duizend kilometer verderop gaat zitten. 

[00:26:26] Rian Glijnis: Ja. Ja, klopt. Dat is deels omdat ik dat opgroeide.

[00:26:32] Heb ik veel van de wereld gezien, dus we zijn veel gaan reizen. Ook toen mijn vader nog niet ziek was voor zijn werk veel, maar überhaupt veel van de wereld gezien. En ook dat ik me nooit echt thuis heb gevoeld in Nederland. Dus ik weet nog weet je, daar gingen op vakantie en dat vond ik geweldig. En dan moesten we weer naar huis en dan kreeg ik gewoon buikpijn want ik dacht o, we moeten weer naar Nederland.

[00:26:50] Als in het klinkt een beetje gek misschien, maar het voelde ergens alsof ik een beetje in het verkeerde land was geboren. 

[00:26:57] Maud Mollen: Ja, zelfs als kind al. 

[00:26:58] Rian Glijnis: Dus ja. Ja. Dus 

[00:27:01] Maud Mollen: wat was het dan dat aan Nederland wat je, wat jou tegenstond? 

[00:27:06] Rian Glijnis: Ja, ik vind het een beetje lastig, want Nederland zelf is natuurlijk een prachtig land.

[00:27:11] Maar ik denk meer dat ik me daar gewoon nooit. Ja, mezelf voelde. En niet dat het niet kan hè. Dus maar dat dat voor mij voelde dat als een soort van niet helemaal mogelijk. Als in ik had heel 

[00:27:25] Maud Mollen: veel 

[00:27:25] Rian Glijnis: gevoelens waar ik niet wist hoe ik mee om moest gaan. Ik vond Nederland wel vaak een beetje ja, weet je, je moest heel veel dingen, dus je moet dan eerst.

[00:27:34] Nou ja, weet je, je gaat naar de middelbare school, dan ga je studeren en dan ga je nog verder studeren en dan begin je met je carrière. Nou, dan vind je je, je, je partner, dan krijg je kinderen. Het voelde heel erg zo van dit is het leven dat je gaat leiden. Heel erg gepland. En dat voelde ik ook niet helemaal.

[00:27:51] Ik vond ook winters vond ik verschrikkelijk. Heel donker. Ik ben iemand die veel licht nodig heeft, want dat dat doet me goed. Voel ik wel veel buiten zijn, veel in de natuur. En ja, dat miste ik ergens gewoon een beetje. Ik ga gewoon heel goed op lekker zonnetje. Veel licht, veel buiten zijn. Dat vind ik gewoon heerlijk.

[00:28:07] En niet alleen op vakantie, maar ook gewoon echt als een bepaalde levenskwaliteit. Plus wat daarin ook wel ergens meespeelt, bewust of onbewust is. Ik ben natuurlijk drager van een genetische hartspierziekte en ik ben tot nu toe gezond. Maar dat ik ook ergens wel ben gaan nadenken van hoe wil ik mijn leven inrichten?

[00:28:26] Ik wil eigenlijk gewoon heel veel stress vermijden en ik merk gewoon dat. In Nederland is het bijna een soort van normaal dat als je aan iemand vraagt hoe gaat het met je? Ja, druk, druk, druk. Als in het is een soort van sociale status om altijd maar bezig te zijn, om altijd je agenda vol gepland te hebben.

[00:28:41] En dat gaf mij ergens best wel veel stress. 

[00:28:44] Maud Mollen: En ik 

[00:28:45] Rian Glijnis: wilde gewoon niet meer. Ik wilde niet meer. Net als ik nog een kantoorbaan had dat ik ’s ochtends vroeg ging opstaan rond 5.00 uur, want dan ging ik eerst naar de gym. Dan kon ik eerst nog sporten. Nou, dan ging ik naar kantoor. Dan kwam ik thuis en ging ik boodschappen doen.

[00:28:57] En dan tegen de tijd dat je een beetje rust had, was je eigenlijk kapot. En dat gaf mij heel veel stress, want ik wilde meer. Ik wilde, weet je, dat was gewoon niet wat bij mij paste. Ik wilde meer genieten van het leven en niet 40 uur per week werken. En dan eigenlijk misschien één dag per week me een beetje oké voelen om een beetje tot rust te komen en leuke dingen te gaan doen.

[00:29:16] Maar dan is alles vol gepland, dus ik denk dat dat onbewust ook mee heeft gespeeld. 

[00:29:23] Maud Mollen: Ik moet zeggen wat jij nu zegt van je leven helemaal vol plannen dat voor mij voelde heel lang de tegenhanger van. Van het zo druk hebben dat het was. Ik ga niks meer plannen en ik kijk gewoon per dag wat er op me afkomt.

[00:29:38] Maar zo werkt het natuurlijk ook niet helemaal, want om het leven te hebben wat jij, wat jij hebt, heb je natuurlijk wel nodig dat je goed inplant, dat je in de ochtend werkt en dat je dan in de middag zelf mag kiezen wat je doet. Dus ik denk dat ik me daar ook heel lang in heb vergist. Dat je, als je gewoon alles uit je handen laat vallen en alleen maar denkt waar heb ik op dit moment zin in?

[00:30:00] Dat ik dan het leven zou krijgen wat jij bijvoorbeeld hebt. 

[00:30:03] Rian Glijnis: Ja, 

[00:30:03] Maud Mollen: maar zo werkt het natuurlijk helemaal niet. 

[00:30:05] Rian Glijnis: Nee, helemaal niet nee. Nee. Kijk, dit is voor mij een, een ja. Perfect. Wat is perfect? Dit is voor mij een, een heel fijn leven. Maar dat betekent niet dat dat voor jou precies hetzelfde is. Dat iedereen die ongelukkig is in Nederland ook zegt ja, pak je spullen, kom naar Mexico, je bent gelukkig.

[00:30:20] Ja, zo werkt het niet. Als in je kan nergens voor wegrennen. En ook ik denk wat ook wel een beetje wordt onderschat is dat emigreren legt alles bloot. Als in 

[00:30:30] Maud Mollen: je 

[00:30:31] Rian Glijnis: bent helemaal opnieuw. In mijn geval in een nieuw land waar ik de taal niet spreek. Waar ik verder niemand kende. Vanuit Mexico heb ik mijn business opgebouwd.

[00:30:41] Als in je zit aan de andere kant van de wereld, probeer de mensen maar eens te bereiken. Weet je, je hebt. Je vliegt niet even naar je toe. Als in. Het is echt. Het wordt heel geromantiseerd, maar het heeft veel meer diepere lagen. Ja, 

[00:30:56] Maud Mollen: ja, ja en. En het is dus niet zo dat jij niet hard werkt. Het is alleen veel organischer ingedeeld, denk ik.

[00:31:03] Rian Glijnis: Ja, ja, ik werk gewoon heel anders. Dus ik heb 

[00:31:06] Maud Mollen: ja 

[00:31:07] Rian Glijnis: voor de beeldvorming. Ik heb zeg maar drie vaste dagen dat ik mijn calls inplan. 

[00:31:12] Maud Mollen: Ja, 

[00:31:12] Rian Glijnis: en de andere twee dagen plan ik nooit calls in. Betekent niet dat ik niet aan het werk ben, maar dan ben ik in ieder geval een soort van vrij. Dus wil ik iets anders doen, dan kan dat.

[00:31:20] Ik kan gewoon een beetje klant werk doen of gewoon aan mijn eigen business werken als het nodig is. Maar in ieder geval die twee extra dagen in de week ben ik vrij en dat geeft mij heel veel rust. En verder in verband met het tijdverschil werk ik eigenlijk voornamelijk ’s ochtends ’s ochtends vroeg. Dus ik sta inderdaad rond vijf uur, 5.30u op zonder wekker.

[00:31:37] Ik word gewoon wakker, dus dat is mijn voordeel. Maar het betekent ook dat ik rond tien uur, 10.30u mijn tijd vrij ben en dat ik dan nog een hele dag voor me heb. En tuurlijk kan ik dan ook nog een beetje werken, maar ik heb geen calls meer. 

[00:31:49] Maud Mollen: Ja. 

[00:31:49] Rian Glijnis: Dus of ik dat werk nou voor mij ’s ochtends doe of ’s middags of ’s avonds maakt niet zoveel uit als het de volgende dag maar klaar is zodat mijn klanten weer door kunnen.

[00:31:58] Maud Mollen: Ja, precies. Want we hebben het nou over je klanten. Daar hebben we eigenlijk misschien nog niet echt toegelicht wat je nu precies doet en hoe je daarbij bent gekomen. Dus de stap van stoppen met je loondienst naar dit coaching wat je nu doet. 

[00:32:14] Rian Glijnis: Ja, dat is natuurlijk ook, uh, ook weer een hele, hele route geweest.

[00:32:18] Maud Mollen: Ja, 

[00:32:19] Rian Glijnis: want ik had natuurlijk dat ik mijn baan ging opzeggen, zat ik nog op Ibiza en toen had ik ook dus besloten oké, ik ga me daar verder vestigen en dan vanuit daar ga ik het allemaal wel zien. Dan zie ik wel hoe het verder zich gaat ontvouwen. Ik had gewoon dat vertrouwen, dat komt goed. En toen ben ik uiteindelijk dus als een soort van uit de hand gelopen grap hier in Mexico terechtgekomen.

[00:32:40] Maud Mollen: Ja, dat verhaal moeten ze echt even. Ik zet de link naar die aflevering van jou in de shownotes. Die moeten ze echt even gaan luisteren. 

[00:32:47] Rian Glijnis: Luisteren ja. Ja. Dus toen ben ik per ongeluk in Mexico terechtgekomen en toen dacht ik oh leuk, ik blijf hier. Dus ja. En toen vanuit hier ben ik eigenlijk eerst begonnen met, uhm, ja, meer een beetje persoonlijke coaching.

[00:33:02] Want ik voelde heel erg oké wat, wat ik heb meegemaakt en hoe ik ben gaan vertrouwen dus op mezelf en op mijn intuïtie. Ik wil dat andere vrouwen dat ook leren. Dat ze ook weten hoe dat kan en hoe je dus eigenlijk echt iets van je leven kan maken als je ongelukkig bent. Als in hoe kun je meer luisteren naar die innerlijke stem?

[00:33:19] Omdat ik geloof dat zeker als we het hebben over het vinden van je roeping. Ik geloof dat we dat altijd al ergens wel voelen. Want je voelt vaak dat je iets niet leuk vindt om te doen. Of je voelt ergens bewust of onbewust al dat iets niet meer helemaal bij je past. En dat gevoel, dat wordt voor vrouwen ook wel je intuïtie genoemd.

[00:33:37] En ik geloof dat die ontzettend sterk is en dat je die ook echt kan ontwikkelen. Dus ik ben eigenlijk begonnen met persoonlijke coaching waarin ik eigenlijk gewoon vrouwen hielp om weer contact te krijgen met dus je intuïtie met jezelf, maar wel op een hele nuchtere manier. En dus vanuit daar ook keuzes te kunnen maken die in lijn staan met wat jij wilt en niet wat iedereen in je omgeving van jou verwacht.

[00:34:00] Dus om dat een beetje los te laten en echt voor jezelf te gaan kiezen en je eigen geluk achterna te gaan. Het 

[00:34:06] Maud Mollen: klinkt wel echt als een hele logische stap om te maken. Maar hoe zeg maar zat je gewoon op het strand en dacht je van opeens pling, dit is dit wordt het. Of hoe kwam je? Hoe? Wat is het moment geweest dat je echt dacht van oh dit gaat, dit wordt het.

[00:34:21] Rian Glijnis: Ja. Again weer gewoon dat ik dacht ik ging een beetje wat van mijn lijstjes af in mijn hoofd van waar ben ik goed in, wat vind ik leuk allemaal om te doen? 

[00:34:28] Maud Mollen: Ja. 

[00:34:30] Rian Glijnis: Toen werd ik me dus weer heel erg bewust van het feit dat vrienden kwamen altijd naar me toe als ze problemen hadden en ik kon ze altijd heel erg goed helpen om naar ze te luisteren, maar ook om met een oplossing te komen.

[00:34:39] Als in ik ben best wel bekend om die vriendin waar ze echt naartoe gaan om hun hart te luchten en om advies te vragen. Toen dacht ik ja, dit is dus wel iets waar ik goed in ben en wat ik ook best wel vaak terug heb gekregen. Als in toen ik nog corporate werkte had ik ook best wel veel contact met HR-managers vanuit andere bedrijven en dan kreeg ik soms ook wel een beetje persoonlijk een goede band mee, die dan ook wel eens dingen gingen delen.

[00:35:02] En dat ik dan zei van oké, weet je, dit is misschien niet helemaal mijn, mijn werk, maar mijn point of view. Of misschien mag ik dit niet helemaal delen, maar ik zou misschien dit of dat ik daar toch een beetje in ging en dat ik altijd dat terugkreeg. 

[00:35:14] Maud Mollen: Ja, 

[00:35:14] Rian Glijnis: en toen dacht ik ja. Plus dat ik ook, ook ergens gewoon wilde dat iedereen die ik kende die ook ongelukkig was, dat zij ook leerden van: je kan iets van je leven maken en je hoeft je niet altijd ongelukkig te voelen.

[00:35:27] En het is super makkelijk als in het kan. Dus ik wilde dat heel graag delen met andere mensen. En toen dacht ik: oké, ik ga hier gewoon eens beginnen en dan zie ik wel of het een beetje hè, of het aanspreekt of niet. En dan vanuit daar kan ik gaan bijsturen. 

[00:35:40] Maud Mollen: Ja. Dus het was niet per se een, een moment dat het opeens in je opkwam, maar je ging er wel echt even voor zitten.

[00:35:46] Van wat, uh dingen op een rijtje zetten. Wat uhm– soort van. Je plant in van: nu ga ik, nu ga ik deze beslissing maken en ga ik erover nadenken of zo. 

[00:35:56] Rian Glijnis: Ja, op een gegeven moment dacht ik gewoon: weet je, dat vertrouwen is heel erg leuk, maar ik m-moet op een gegeven moment moet gewoon weer geld verdiend worden, want ik moet gewoon mijn rekening betalen.

[00:36:05] Dus uhm, ik had wel wat voor mezelf opgebouwd, maar die wilde ik zo min mogelijk aankomen. Toen dacht ik: ja oké, wat ga ik dan nu doen? Ik moet nu gewoon iets, iets gaan kiezen. Corporate dat was al afgevallen, dus ik moet dan iets voor mezelf gaan doen. Dus wat? Weet je, begin maar ergens, dacht ik. Ik dacht: oké, dit is wel iets wat je ook makkelijk online kan doen.

[00:36:24] Uhm, dus ik dacht: ik ga gewoon beginnen en dan vanuit daar ga ik kijken zeg maar hoe dat zich verder gaat ontwikkelen en of ik het echt leuk vind om te doen. Of misschien ook niet. En ja, dat ben ik eigenlijk gewoon gaan doen. En mijn klanten die vonden me gewoon via mijn Instagram. Ik was he– nog steeds niet.

[00:36:38] Ik heb niet heel veel volgers, maar wel mensen die een beetje mijn leven volgden en die dan bij me terechtkwamen. Dus die zagen inderdaad dat ik dus inderdaad ontslag had genomen. Toen was ik naar Ibiza en toen opeens woonde ik in Mexico en dat inspireerde ze ergens wel. En zodoende ben ik eigenlijk met hen in contact gekomen en, uh, haalde ik een beetje mijn eerste klanten binnen.

[00:36:55] En dat vond ik heel leuk om te doen. Heel veel plezier aan gehad. Maar op een gegeven moment dacht ik weer: ja, weet je, het begon toch weer een beetje te kriebelen. Als in ik vind het heel leuk en ik ben er goed in, maar ik kan meer, zeg maar. Het kan anders. Maar ik wist nog niet helemaal hoe ik dat ging invullen.

[00:37:11] Dus toen dacht ik ook weer: ja, wat ik vroeger heb gedaan qua werkervaring en wat ik waar ik goed in ben. Maar hoe ga ik dat opeens die switch zeg maar maken zonder dat opeens ik totaal iets anders ga doen en dat het een beetje een mismatch is met de doelgroep die ik altijd heb aangesproken. 

[00:37:25] Maud Mollen: Ja. 

[00:37:25] Rian Glijnis: Toen kwam ik in contact met iemand die, uh, was op zoek naar, ja, een soort van technisch VA.

[00:37:32] En ik was he– ja, ik was helemaal niet gekwalificeerd. 

[00:37:35] Maud Mollen: Ja. 

[00:37:35] Rian Glijnis: Maar ik voelde gewoon ook dat ik moest reageren. En, uhm, zij heeft mij die kans gegeven. En vanuit daar ben ik eigenlijk iets meer richting, nou ja, systemen bouwen, automatiseringen, business coaching een beetje organisch ingerold. Toen dacht ik: ja, dit is wat ik leuk vind.

[00:37:49] Dus weer eigenlijk in iemands bedrijf duiken, kijken waar het niet stroomt en kijken hoe dat beter kan worden geoptimaliseerd. En dat dan neerzetten samen met iemand. 

[00:37:58] Maud Mollen: Ja. 

[00:37:59] Rian Glijnis: Toen ben ik daar eigenlijk ingerold en dat is iets wat ik nu dus nog steeds doe. 

[00:38:03] Maud Mollen: Ja, dat is dus echt jouw stukje intuïtie geweest dat je daarop moest reageren op die 

[00:38:07] Rian Glijnis: oproep.

[00:38:08] Ja, 

[00:38:09] Maud Mollen: ja. Ja, echt bizar dat dat zo sterk kan zijn. Wist je, wist je dat altijd al dat je daar zo’n goed gevoel voor 

[00:38:15] Rian Glijnis: had? Ik had een hele sterke intuïtie gehad, maar ik wist gewoon nooit hoe ik daarmee om moest gaan. En ook omdat er best wel uhm voor mijn gevoel een soort van stuk op zit dat het heel spiritueel is en heel zweverig.

[00:38:27] Terwijl ja, ik ben ook gewoon super nuchter. En uiteindelijk zijn we allemaal hier op deze wereld om het hier te gaan doen. En ik vind intuïtie eigenlijk ook iets heel erg nuchters, want je voelt het toch gewoon in je lijf. Als in ja . 

[00:38:39] Maud Mollen: Simpel. 

[00:38:41] Rian Glijnis: Bijna een soort van simpel. Maar ik weet dus ook, want I’ve been there, dat je daar heel ver van verwijderd kan zijn of van kan raken.

[00:38:49] Dus dat je dat contact een beetje van: wat voel ik eigenlijk en wat wil ik eigenlijk? Dat dat een soort van ja onder lagen zit van verwachtingen van anderen. Verwachtingen die je zelf misschien wel uh oplegt. Dat heb ik zelf ook lang gedaan. Ik dacht ook dat ik het perfecte plaatje, dus ik moest ook een beetje.

[00:39:06] Ik ging naar de volgende stap ik moest mijn partner vinden om dan te gaan trouwen en kinderen te gaan krijgen. Dat was een beetje mijn next step zeg maar in mijn rijtje, in mijn carrière en in mijn levenspad. 

[00:39:17] Maud Mollen: Tot ik 

[00:39:17] Rian Glijnis: dacht ja, nee, maar dit is niet niet op deze manier. Laat ik het zo zeggen. Ik wilde dat nooit helemaal niet op die manier.

[00:39:23] Ja. 

[00:39:24] Maud Mollen: Ja, ik snap je. Uhm dus nu help je klanten ook met dat stukje intuïtie? Of is het meer bedoel je met intuïtief jouw eigen intuïtie waarmee je hun helpt? Of help je hun ook met het ontwikkelen van hun intuïtie? 

[00:39:37] Rian Glijnis: Ja, niet meer dus uh. Ik gebruik wel natuurlijk een beetje mijn intuïtie met hoe we dingen bouwen.

[00:39:45] Uhm en bijvoorbeeld ik werk niet met standaard strategieën, dus wat voor mij werkt gaat voor jou niet werken en andersom. En waarbij ik ook heel veel de vraag eigenlijk stel van hoe voelt het voor je? En dat is toch ook weer een stukje intuïtie als in iets kan heel goed werken op papier, maar als het voor jou niet goed voelt, dan ga je dat niet volhouden.

[00:40:03] Dus moeten we een andere ja, andere weg eigenlijk gaan kiezen. Dus ik noem mezelf dus wel een beetje intuïtief business architect noem ik mezelf inmiddels. Omdat intuïtie is wel een, een ja belangrijk stuk daarin, maar niet allesomvattend als in. Ja, het is ook niet dat je altijd alleen maar naar je intuïtie luistert en dat alles dan wel vanzelf gaat komen.

[00:40:26] Maar wel elke keer weer stilstaan bij weet je. Hoe voelt het eigenlijk en hoe voel ik me daarbij? Plus dat hoe jij je voelt persoonlijk heeft direct invloed op je business. Dus als jij persoonlijk ja niet lekker in je vel zit of je weet het allemaal niet, dan heeft dat invloed op je business en dat weerspiegelt het dus ook weer kijken.

[00:40:45] Oké, als dat niet lekker loopt. Maar hoe gaat het eigenlijk met jou? Hoe voel je je eigenlijk even buiten het werken in je bedrijf? Hoe gaat het? Dus ik neem dat persoonlijke stukje wel mee omdat dat heel belangrijk is. Ehm, ja. 

[00:40:58] Maud Mollen: En komt het daar dan ook wel uit voor soms. Komt het dan ook wel voor bedoel ik.

[00:41:05] Komt het dan ook wel voor dat mensen in je jouw coaching er dan achter komen van oh, ik ben eigenlijk helemaal niet op het pad waar wat bij mij past misschien. Of wat bij mij hoort. 

[00:41:16] Rian Glijnis: Ja zeker. Ja. 

[00:41:18] Maud Mollen: Maar je gaat dan niet echt naar. Heb je daar specifieke bijvoorbeeld oefeningen voor waarmee je daar echt mee aan de slag gaat als je dat een beetje voelt bij iemand?

[00:41:26] Rian Glijnis: Ja, het is heel gepersonaliseerd, dus vooraf dat ik bijvoorbeeld als ik start met mijn coaching vraag ik ook een beetje van ben je eerder gecoacht of wat vind je fijn? En de een vindt het bijvoorbeeld heel erg fijn om dingen visueel te krijgen. Iemand anders vindt het heel erg fijn om toch misschien door middel van meditatie bijvoorbeeld dat je iets dieper kan kijken.

[00:41:43] Iemand anders vindt het fijn om die gesprekken te doen. Daar stem ik het wel een beetje op af. En iets wat ik bijvoorbeeld al zie of voel. Dat betekent niet dat het altijd de tijd is voor de ander om daar ook achter te komen. Als in ik zou nooit zomaar zeggen oké, maar ik zie dit. Hier word je niet gelukkig van, dus je moet nu stoppen.

[00:42:00] Als jij nog niet voelt dat jij daar ongelukkig van wordt en dat je daarmee moet stoppen, dan ga je dat ook niet doen. Als in dan ben ik niet de persoon om dat tegen jou te zeggen. Maar ik ga je wel een soort van de juiste vragen stellen dat je gaat nadenken van oh, wat vind ik hier eigenlijk van? En krijg ik hier nog energie van?

[00:42:15] En is het inderdaad wat ik wil? En ja, zo is het ook wel eens geweest dat iemand inderdaad bij mij kwam. Die had haar hele business idee en het stond en het liep niet helemaal en toch verder gaan uitbreiden. En toen kwamen we er achter dit is gewoon helemaal niet haar ding en toen ermee gaan stoppen en deels in loondienst gegaan en deels een totaal andere richting ingeslagen.

[00:42:34] En die is nu ontzettend gelukkig. Dus weet je, er is niet één manier om er achter te komen. Maar ik heb. Kijk, in principe komen niet klanten bij mij met het idee van oké, ik ga nu mijn roeping vinden en dan ga ik daarmee aan de slag en dat is het. Nee, je hebt eigenlijk al iets staan en dat gaan we verder uitwerken en verbeteren.

[00:42:52] Maar het kon. Het kan dus wel eens voorkomen dat. Ja, dat dat toch niet helemaal is waar je gelukkig van wordt. Dat het daarom dus niet werkte. Maar het kan ook dat het niet werkte omdat je. Je bent gestart met ondernemen en je bent ooit. Vijf jaar geleden heb je een soort van basis neergezet en dat past niet meer bij de persoon die je nu bent.

[00:43:10] Maud Mollen: Ja, want dat is ook nog soms wel. Wat kan verwarren is dat je kan denken van ik vind de inhoud niet meer leuk. Ik vind ik vind dit werk niet meer leuk. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je stiekem het werk nog wel leuk vindt, alleen dat het gewoon dus het systeem eromheen heel vervelend voor je is geworden.

[00:43:32] Dus dat je eigenlijk over je grenzen laat gaan of klanten aantrekt die niet meer bij je passen. 

[00:43:38] Rian Glijnis: Ja 

[00:43:39] Maud Mollen: dus daar ga jij natuurlijk wel met hun naar op zoek dan. Wat is het. 

[00:43:42] Rian Glijnis: Ja, precies. 

[00:43:43] Maud Mollen: Dat niet meer past. 

[00:43:44] Rian Glijnis: Ja. Ja. Aanvulling daarop is ook dat ik spreek best wel veel mensen die ook wel bewust zijn met zelfontwikkeling.

[00:43:52] En dan groei jij zelf als persoon en als je bedrijf niet meegroeit. En ik geloof dus ook heel erg dat je roeping met je meegroeit als in je roeping is niet één ding. Dat kan veranderen naarmate jij verandert, dus naarmate jij aan jezelf werkt en jezelf ontwikkelt en misschien anders in het leven gaat staan, gaat dat met zich meedraaien en meebewegen eigenlijk.

[00:44:12] Daar geloof ik heel erg in ja. 

[00:44:14] Maud Mollen: Ja. Dus. Hmm. Misschien is je roeping dan meer Een soort kloppend gevoel. Gevoel van mijn leven klopt nu of zo. Tenminste, ik krijg bijna een beetje dat idee als ik luister naar jouw verhaal van dat het dus echt niet alleen maar om je werk gaat of om de inhoud van je werk.

[00:44:35] Want misschien zou ik hetzelfde werk kunnen doen als weet ik veel boekhouder en dan daarmee ondernemer zou een onderneming zou starten. Of ik word bakker alleen als ik dezelfde voorwaarden toepas op die verschillende inhouden kan het allemaal goed zijn misschien. 

[00:44:56] Rian Glijnis: Ja, ja. En dat het dus ook anders kan zijn.

[00:45:00] Dus misschien was in eerste instantie was je roeping om boekhouder te worden en daarna opeens vind je roeping om bakker te worden omdat je eigenlijk jezelf aan het ontwikkelen bent en jezelf beter leert kennen. Want heel veel mensen die denken dat bijvoorbeeld dat ze je roeping vinden, dat een soort van blikseminslag is in één keer weet je het en je wordt wakker.

[00:45:17] En 

[00:45:18] Maud Mollen: ja. 

[00:45:18] Rian Glijnis: Dit heb 

[00:45:19] Maud Mollen: ik. 

[00:45:20] Rian Glijnis: Ja, dit is het. Dit is mijn roeping. Dit ga ik doen maar. En dat dan die duidelijkheid komt. Maar ik geloof heel erg dat die duidelijkheid komt door in beweging te komen. Dus door dingen te gaan proberen en te gaan testen. Dus zoals ik er ook achter kwam van oké, ja, op papier staat accountancy.

[00:45:37] Ja, nee, dat vind ik niet leuk. Oké, horeca werken. O, dit vind ik eigenlijk wel heel erg leuk. Zodat je op die manier er achter dus komt steeds meer wat je roeping kan zijn. En dat mag wel veranderen. Dus waar ik in het begin het start van mijn onderneming dacht dat mijn roeping was om vrouwen te helpen om in contact te komen met hun intuïtie en persoonlijk te coachen, is dat nu helemaal omgedraaid naar meer, veel meer business coaching.

[00:46:01] Dus daarin in gaan duiken. En wie weet 

[00:46:03] Maud Mollen: wat 

[00:46:04] Rian Glijnis: mijn roeping 

[00:46:04] Maud Mollen: voor altijd wel. Ja, ik heb inderdaad ook wel het idee dat mensen die zeggen dat iets hun roeping is, gaat ook wel heel vaak over mensen helpen. Dus dat ze dan heel vaak voelen van ik moet mensen met dit helpen. Dus ja, daar heb ik me ook nog wel afgevraagd, maar misschien moet ik dan ooit een keer 111 bakker uitnodigen.

[00:46:25] Van is dan zijn roeping om brood te bakken? Of denkt hij dan is het mijn roeping om mensen lekker eten te geven bijvoorbeeld. 

[00:46:33] Rian Glijnis: Ja, en ik denk dat het allebei kan, hè. Ik denk dat dat dat je als jij bij wijze van tien bakkers spreekt, dat iedereen een andere roeping daarin heeft. Dus de een vindt het heel fijn om met hun handen te werken en daar weet je dat.

[00:46:46] Dat inspireert en dat maakt een hele hoop tot rust komen. En de ander vindt het heerlijk om dus inderdaad dus dat te delen. De de kwaliteit van een bakker en van lekker brood en versheid om dat te delen met de mensen. Dat is een soort van soort. Ik denk dat je, als je tien bakkers spreekt, dat je tien verschillende roepingen gaat horen.

[00:47:04] Maud Mollen: Ja, maar andersom is natuurlijk ook weer als je als je echt heel erg voelt van mijn roeping is met mensen werken, dan kun je natuurlijk ook nog allerlei richtingen op. En dat vind ik soms wel een lastig dingetje. Dat ook al weet je welke dingen. Wel bij je passen. Kun je daar alsnog honderd verschillende dingen mee doen?

[00:47:24] Rian Glijnis: Ja, en dan is het dus ook heel erg in eerste instantie dus ga maar testen. Ga maar uitvogelen. Ga maar uitvinden wat je leuk vindt. En ook ik geloof ook niet heel erg in het concept van: je moet één ding kiezen en dat is het dan. 

[00:47:37] Maud Mollen: Ja, dat is ook zo. 

[00:47:39] Rian Glijnis: Je probeert het. Vind je het niet leuk, ga je door en misschien vind je wel drie verschillende dingen leuk.

[00:47:45] Combineer eens, waarom niet? 

[00:47:47] Maud Mollen: Ja. 

[00:47:48] Rian Glijnis: Ik bedoel, ik zet mezelf neer als intuïtief business architect. Maar wat ik hier ook heel lang heb gedaan ik heb bijvoorbeeld desserts gemaakt, dus kleine taartjes die ik hier verkocht in, in bakkerijtjes en winkeltjes. Vond ik heel leuk om te doen, want ik hou van koken. Ik heb ook heel lang.

[00:48:03] Ik heb personal trainer certificate personal training hier gegeven aan mensen. 

[00:48:07] Maud Mollen: Grappig joh. 

[00:48:09] Rian Glijnis: Weet je, je hoeft niet één ding te kiezen als die 

[00:48:11] Maud Mollen: dingen 

[00:48:11] Rian Glijnis: combineren. En ik denk dat dat ook een soort van ergens in de maatschappij wordt gegeven als ja, je kiest iets en dat ga je dan maar gewoon doen. Ja. Ja, je mag terugkomen op je besluit.

[00:48:23] Niks is voor altijd. Ik zeg ook niet dat ik voor altijd deze baan blijf houden. Misschien volgend jaar wil ik totaal iets anders. Nou, dan ga ik dat gewoon weer proberen en dan zie ik het wel weer. 

[00:48:32] Maud Mollen: Ja, maar je voelt voor nu wel heel erg dat dit echt kloppend is. 

[00:48:36] Rian Glijnis: Ja. Ja, ik vind het heel leuk om te doen, dus ik vind het.

[00:48:38] Ik haal ontzettend veel energie uit om in verschillende typen ondernemingen te duiken. Dus ik duik echt in je bedrijf. Ik sta echt naast je, dus ik zie echt helemaal naar alle ins en outs. En dan om samen te kijken oké, hoe kan dit anders? Dus hoe kunnen we ervoor zorgen dat jij dat je bedrijf eigenlijk je leven niet meer overneemt?

[00:48:57] Maud Mollen: Ja. 

[00:48:57] Rian Glijnis: Voor de ene ondernemer betekent dat om minder te gaan werken, maar wel voor dezelfde omzet. Voor de andere ondernemer betekent dat. Ik heb nu bijvoorbeeld een klant die is een maand op reis zonder laptop, zonder whatsoever. Dus die is echt een maand vrij en alles loopt gewoon door. Dus als ik straks terugkom alles staat gewoon.

[00:49:14] Als in je hebt geen overovervolle inbox of iets. Weet je, alles heeft gewoon door gaan lopen. Voor de andere ondernemer betekent dat gewoon om weer het het plezier in de onderneming weer terug te krijgen. Dus weet je, again, het heeft verschillende betekenissen voor verschillende mensen. Maar om daar naartoe te werken en dat dan te zien en dat te zien slagen, dat vind ik echt geweldig.

[00:49:34] Ja. 

[00:49:35] Maud Mollen: Ja. Dus misschien is het ook wel inderdaad ehm Wat ik me de hele tijd afvraag tijdens deze afleveringen is van maak ik het niet gewoon te groot in mijn hoofd? Want inderdaad wat jij zegt, je kan altijd nog iets anders gaan doen en een kleine tweak kan er al voor zorgen dat het voor je wel kan werken.

[00:49:55] Aan de andere kant is het het niet op je plek zitten natuurlijk wel een groot ding 

[00:50:00] Rian Glijnis: ja. Maar wat je zegt, heel veel mensen maken dingen groter dan het is. Dus als je bijvoorbeeld al voelt dat je niet op je plek zit. Ja, maar weet je, ontslag en spannend en dit en dat. Ja, maar weet je, wat is het voor je waard?

[00:50:14] Wil je nog steeds op je niet op je plek zitten met wat ik al eerder benoemde een knoop in je maag hebben en dan naar je werk moeten elke dag wat energie 

[00:50:23] Maud Mollen: vreet. 

[00:50:24] Rian Glijnis: Wil je om je heen gaan kijken? Betekent niet dat je nu ontslag hoeft te nemen en nu meteen per direct weg hoeft te gaan. Dat heb ik wel gedaan.

[00:50:30] Zou ik niet altijd aanraden, maar je kan ook gewoon om je heen gaan kijken. Wat vind ik leuk om te doen? Wat zijn andere banen? Ga maar eens gesprekken aan. Ga maar eens sollicitaties doen en kijk maar wat eruit komt. En als je dat dan weer hebt, die zekerheid, dan zeg je je andere baan op en dan kun je zeg maar door.

[00:50:46] Zo kan het dus ook. Als in er is niet één weg om daarin te bewandelen. Maar wat is het jezelf waard om op die plek te blijven waar je zit, als je al voelt dat dat het niet is? Waarom zet je je leven dan op pauze? 

[00:50:59] Maud Mollen: Ja, 

[00:51:00] Rian Glijnis: dat is zo. Zo groot. Ja, dat is dus vaak om dan dus de omgeving die dat met je deelt. Ja, maar je kan niet zomaar ontslag nemen.

[00:51:07] Ja, maar als je dan ergens anders opnieuw begint, is ook weer onzeker. Als je doet wat je leuk vindt, dan geloof ik erin dat het altijd goed komt. 

[00:51:16] Maud Mollen: Ja. Dus eigenlijk een soort van jouw tip is gewoon ga even zitten. Maak een soort van dat lijstje wat jij in je hoofd maakt. Schrijf het even op Van welke dingen vind je leuk, welke baan kan daarbij passen en ga dat gewoon proberen.

[00:51:28] Rian Glijnis: Ja, en vraag ook aan andere mensen, want soms zie je zelf niet alles wat andere mensen wel in je zien. Dus vraag maar eens aan je familie of je beste vrienden. Wat zijn kwaliteiten in mij die je die je heel erg waardeert? Wat zijn dingen waar ik goed in ben? En ik kom soms met verrassende dingen waar je zelf misschien nog niet eens over na heb gedacht.

[00:51:45] Überhaupt een mooie oefening om te doen. Om gewoon eens jezelf beter te leren kennen van hoe zien andere mensen mij eigenlijk? Dat helpt ook heel erg ja. 

[00:51:54] Maud Mollen: Ja. Zou je nu ook dit jouw roeping noemen? Misschien alleen een, een tijdelijke roeping kan ook natuurlijk wat je net zei wat je nu doet. 

[00:52:03] Rian Glijnis: Ja, ik. Ik geloof dat ik meerdere roepingen heb, dus ook dit.

[00:52:07] Dus ik vind het ook heel erg mooi om dit verhaal te delen. Dus ook om mensen te kunnen laten zien hoe het ook anders kan. En voor mij was dat emigreren naar Mexico en hier mijn leven opnieuw opbouwen. Maar voor andere mensen is dat misschien een andere baan. Misschien wel in dezelfde baan, maar in een andere relatie of in een andere woonplaats.

[00:52:24] Ik weet je, het kan zo groot of klein zijn wat het maar is. Maar ik geloof ook deels dat het bijvoorbeeld mijn roeping is om me in te zetten voor Stichting PLN. Dus om meer bekendheid te creëren rondom de de hartziekte wat er is. Ik heb best wel verschillende dingen uhm wat ik belangrijk vind om te delen.

[00:52:44] Maud Mollen: Ja 

[00:52:44] Rian Glijnis: Dat andere mensen zich daar bewust van zijn. Ja. 

[00:52:47] Maud Mollen: En stel je zou nu precies hetzelfde doen als wat je nu in Mexico doet. Dus je zou dezelfde uitjes kunnen maken, je zou dezelfde hetzelfde werk doen, dezelfde werktijden en je zou dat in Nederland doen. Zou het dan denk je nog steeds voelen als jouw roeping?

[00:53:01] Rian Glijnis: Nee. Nee, 

[00:53:03] Maud Mollen: vind ik 

[00:53:03] Rian Glijnis: gek hè, omdat ik ook heel erg geloof dat de waar ik nu woon. Dat geeft mij ook heel veel inspiratie en een bepaalde kwaliteit van leven waardoor ik dit heel erg leuk vind om te doen en blijf volhouden. Dus ja, ik woon in een tropische omgeving vlakbij het strand. Ik vind het heerlijk om elke dag even strand te wandelen.

[00:53:25] Ik heb een heerlijk huis. Je bent hier veel buiten in de natuur. Ik heb heel veel licht. Ja, dat vind ik, dat is mij heel veel waard. De mensen hier zijn ja, heel vriendelijk, heel warm, heel welkom. Het is een, een, een kwaliteit van leven die je niet kan vergelijken met Nederland. Dus net als bijvoorbeeld ja, hier is het dus wel echt van niet druk, druk, druk en je kan hier alles spontaan doen.

[00:53:46] Ik kan nu een vriendin bellen, zullen we straks koffie doen? En het kan. Ze zegt niet: o, ik heb over een maand eerste plekje vrij in mijn agenda. 

[00:53:53] Maud Mollen: Klassieker. 

[00:53:54] Rian Glijnis: En als ik dan naar Nederland ga, dan denk ik altijd o, ik ga niks plannen. Ik ga gewoon kijken. Ja, dat kan niet, want dan kan ik gewoon niemand zien, want iedereen zit vol.

[00:54:02] Dus het is weet je het, het kwaliteit, zeg maar je manier van leven is gewoon heel erg anders. En daarom geloof ik niet dat het hetzelfde zou zijn als ik dit in Nederland zou doen en dat ik ook zo gelukkig zou zijn met wat ik doe. 

[00:54:15] Maud Mollen: Ja. Dus misschien kan een, een ander aspect dan ook een roeping zijn. Is Mexico jouw roeping?

[00:54:21] Of het buitenland in totaal? 

[00:54:23] Rian Glijnis: Ja. Ja. Ja. Ja, 

[00:54:25] Maud Mollen: het roept je letterlijk. 

[00:54:27] Rian Glijnis: Ja, eigenlijk wel ja. Ik bedoel uh overal waar ik tot nu toe op de wereld ben geweest Singapore, Ibiza, nu hier in Mexico. Ik zeg ook niet dat het Mexico voor altijd is. Misschien word ik morgen wel wakker en dan denk ik: ik moet hier weg. Nou, dan kom ik wel op een andere plek terecht als in ja, durf te luisteren naar, naar die innerlijke stem.

[00:54:46] Ja. 

[00:54:46] Maud Mollen: Wat zijn er bij jou nog toekomstplannen? Die je al wil delen. 

[00:54:53] Rian Glijnis: Ik vind het heel erg lastig als mensen altijd vragen: oh, waar zie je jezelf over vijf jaar? Ja, geen idee. Want nee, is 

[00:54:58] Maud Mollen: ook een antwoord, hè, als er geen toekomstplan 

[00:54:59] is. 

[00:54:59] Rian Glijnis: Nee. Ja. Weet je, ik ken mezelf. Ik. Het kan morgen wat ik al zei. Ik kan letterlijk serieus morgen wakker worden en denken ik moet hier weg en ik pak mijn spullen en ik ga weg.

[00:55:07] Ik weet hoe ik ben. Ik weet hoe mijn leven een beetje is, maar als dat niet aan de orde is, dan weet je voor altijd. Op de plek waar ik nu woon in Mexico zie ik mezelf niet, dus ik zou wel iets meer naar wat meer ontwikkeld gebied willen. Dus ik woon in een heel klein vissersdorpje. Geweldig. Maar weet je, we hebben geen echte supermarkt.

[00:55:27] We hebben best wel vaak stroomuitval. Natuurlijk niet heel handig is als je online werkt. Oh mijn 

[00:55:32] Maud Mollen: god. 

[00:55:32] Rian Glijnis: Ja dus. Het is wel echt heel erg back to the basics hier. En dat is aan de ene kant geeft me dat heel veel rust. Vind ik dat geweldig. Maar uiteindelijk wil ik ook wel iets meer een beetje het stadse. Dus ik ben eigenlijk een beetje op zoek naar een plek wat.

[00:55:44] Beetje de stadse voorzieningen heeft, maar ook aan een strand ligt en wel ook veel natuur heeft. En of dat hier in Mexico is of ergens anders, ik ga het vinden. Om me daar dus wat meer te settelen. Want dat voel ik wel een beetje, dat dit niet de plek is waar ik voor altijd woon. En ik ben hier nog steeds gelukkig en ik hoef hier niet nu weg, maar op de lange termijn zie ik dat wel voor me.

[00:56:03] Maar waar dat is en hoe dat eruit ziet weet ik niet. Net als dat ja, ik vind wat ik nu doe qua werk vind ik ontzettend leuk en misschien vind ik voel ik dat volgend jaar niet meer en word ik er niet meer gelukkig van. En dan zal ik ook weer iets anders gaan doen. Het 

[00:56:16] Maud Mollen: is niet dat je nu. Het is niet dat je nu al honderd procent zekerheid zegt.

[00:56:20] Dit doe ik over veertig jaar niet meer. 

[00:56:23] Rian Glijnis: Nee, nee, dat niet. Nee, ik zie het. Ik, ik. Ja, ik geloof heel erg in dat het ziet als je kan alles vol plannen. Ik heb dat geprobeerd en waar ik achter ben gekomen is dat alles wat ik plan, dat dat nooit uitkomt. Omdat ik dan er komt iets anders op mijn pad. Ik heb een ander idee of er gebeurt iets anders en ik heb bepaalde wensen in het leven.

[00:56:41] En als dat mag gebeuren vind ik dat geweldig. En ik ga gewoon op avontuur. Het leven is gewoon een leuk avontuur om om te ervaren en ik zie het wel. Ja, 

[00:56:51] Maud Mollen: dat vind ik eigenlijk misschien wel de les van deze aflevering. Om hem dan even samen te vatten dat gewoon ga dingen gewoon proberen. Ga gewoon op avontuur en voel dan bij jezelf in of je dat leuk vindt of niet.

[00:57:05] Rian Glijnis: Ja, en heb ook plezier erin. Dus heel veel mensen zijn ermee bezig. Ja, en ik moet dat nu bedenken, dus ik moet alles gaan ontdekken. Ja, maar waar is de fun? Hallo! Weet je hoe cool! Je kan dit gaan proberen en je bent erachter gekomen dat het niet is. Nou, dan weet je het maar en dan kan je weer naar de volgende.

[00:57:20] En misschien kom je er dan wel of niet achter. Als in probeer ook echt het plezier te hebben. Dat is ook wel echt wat ik heb geleerd om van die kleine dingen in het leven om daar echt van te genieten. 

[00:57:31] Maud Mollen: Ja. Oh zo mooi! Dank je wel dat je je verhaal wilde delen. Ik ga sowieso jouw linkjes en verwijzingen naar hoe ze jou kunnen vinden in de shownotes zetten, dus daar kunnen mensen jou vinden.

[00:57:45] En dan wil ik de luisteraars ook erg bedanken voor het luisteren en geef ons even een beoordeling waar je op luistert. Een duimpje of vijf sterren of. En ja, tot de volgende keer. Dank je wel Rian. 

[00:58:02] Rian Glijnis: Dank je wel.